23-04-09

Ramptoeristen

Toen ik vanmiddag om half vier zat te wachten tot de school uit was, zag ik plots een rookpluim opstijgen boven de oude pastorie in ons dorp.

Niet zo lang daarna zag ik die rookpluim donkerder en heviger de lucht kleuren, geen goed teken.

Ik ben dan ook iemand die een groot empathisch vermogen heeft, en voelde instinctief dat er iets goed fout zat.

Eerst wou ik goed oriënteren: zou het niet onze woning kunnen zijn?

Toen ik twintig minuten later de kinderen in de auto hiep, vlamde de eerste brandweerwagens al met loeiende sirenes voorbij, gevolgd door politiecombi's en ziekenwagens. Dit was echt goed fout...

Ik toonde de kinderen waar de wagens naartoe gingen: naar de bron van die donker makende rook die dreigend de lucht inpalmden.

En plots leek het verkeer rondom één gekke bedoening. Auto's namen gas, kinderen op hun fietsen raceten elkaar voorbij om snel op de plek van onheil te kunnen zijn... Het was gekkenwerk om er rustig en zonder ongevallen door te komen.

Maar mijn vaste weg huiswaarts leek een hoop wanorde. Auto's werden tegen gehouden door de brandweer en terug gestuurd. Een mierennest van een dertigtal auto's trachtten reeds voor mij te draaien om rond te rijden. Anderen lieten tussen deze chaos de auto staan om te voet verder te lopen, om toch maar een glimp op te vangen wat er gaande was. Toen ik net gedraaid was, zag en hoordde ik al een nieuwe grote brandweerauto aanrukken, ... Vreselijk.

Ik ben al iemand waar de traantjes vrij los bij zitten, maar nu (en in zwangere toestand) werd het me te machtig en ben ik beginnen huilen.

De kinderen begrepen het niet echt, het was toch ons huis niet?

Ik heb een andere weg genomen, die een hondertal meter voorbij de blokkade zou uitkomen. Eerst vreesde ik ook daar vast te zitten, en om helemaal te moeten rondrijden. Maar plots zag ik het: we reden achter een zwaar brandende woning door, waarbij we de vlammen schouwhoog zagen uitslaan...

Ik ben nog harder beginnen huilen. Als je weet dat er een woning uitbrandt, en  je ziet de rook, is dat vreselijk, maar als je effectief die woning ziet uitbranden, dat is hartverscheurend. Weer mensen die alles kwijt zijn, op straat staan... Ik liet de kinderen plechtig beloven nooit, maar dan ook nooit, met vuur te spelen want dat ons huis dan ook zou kunnen branden.

En toen ik op de weg kwam die ons naar huis zou brengen, was het slalommen tussen de auto's die gewoon waren achter gelaten, anderen stopten vlak voor de wielen, waarbij ik toch minstens vier keer de remmen moest dicht gooien wou ik hen niet aanrijden! Wat een schande toch, staan gapen op de ellende van een ander!

Eens thuis waren we alle drie aangeslagen. We voelden ons rot over wat onze medeburger is overkomen. Maar toen ik de verandadeur opende om de meisjes in de tuin te laten spelen, moest ik die meteen weer dicht doen.

De brandende woning ligt net achter onze tuin, en we moesten weer op dikke rookpluimen toezien.

Maar toen we de living binnen kwamen, zat de rook ook daar al.

Mijn eerste reactie was meteen mama en Chris verwittigen. Gesteld dat ze het nieuws van een brandende woning hier in het dorp zouden horen op de radio...

Het staat ondertussen al op diverse websites, is op de radio geweest, op tv... Het is een tragische gebeurtenis dat niet één maar twee huizen tot puin heeft herschapen. Als ik dan denk aan die ramptoeristen die hun amusement halen uit het leed van een ander, dan keert mijn maag weer. Hoe kan men zo in elkaar steken?

Vast staat: als er een of andere benefietactie komt, dan zijn wij van de partij. Nu moet het hart spreken! En ook al is het steeds budgetteren doordat ik huisvrouw ben, er zal uit onze hoek hulp komen!

Yoni zei meteen dat ze haar zakgeld van minstens vijf weken wil afstaan, Yenthé (die nog even moet wachten tot zij ook zakgeld krijgt) was bereid haar geliefde poppen te doneren. Ook al foeter ik weleens op onze meisjes, het zijn er twee met een gouden hartje. Het ontroerde me dan ook dat ze, acht en vijf jaar oud, hun kleine steentje willen bijdragen naar de heropbouw van onze achterburen hun thuis.

En ik... Ik verbijt nog steeds de tranen om zoveel leed die er is ontstaan op een paar minuten tijd. En betreur dat de Romeinse gruwelijke brood en spelen weer gruwelijk echt waren vandaag.

20:00 Gepost door Cindy in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brand, dorp, brandweer, huis, woning |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.