04-04-09

Wat een zaterdag...

Het begon eigenlijk al op vrijdag avond.

Yoni had gisterenavond scouts. Komt door die beruchte ronde van Vlaanderen die zondag o.a. door Wetteren trekt. Maar gezien Wetteren als dorp van de ronde is uitgeroepen, is het  geschift wat hier allemaal aan het gebeuren is. De hele buurt wordt verkeersvrij gemaakt, overal borden en tenten, podia, dranghekkens, ... Je houdt het niet voor mogelijk wat een gekte zo'n koers kan teweeg brengen (zijn wij onmensen als we zeggen dat die gekte op ons geen vat heeft?).

Dus de zondagse scouts was verschoven naar vrijdagavond, gezien het doorgangsverbod en drukte die er morgen vast gaat heersen.

De echtgenoot was om Yoni, toen hét begon.

Yenthé was wakker geworden en lag hevig te huilen. Niet normaal voor haar doen, dus ik snel naar boven. Ze was ziek en had haar bed helemaal ondergebraakt. Van hoofdkussen, pyama tot overtrek, dekbed, onderlaken, matrasbeschermer, tot haar dekmatras toe. M.a.w.: ALLES was (om het in Sien en Maria's termen te zeggen) vies, vuil en vettig... Haar bed dan maar tot op de matras afgetrokken, het kind gewassen, in een proper slaapkleedje gestopt, wat te drinken gegeven, en haar in ons bed gelegd om verder te slapen.

Drie kwartier later weer huilen.

Deze keer was ons bed nat tot op de dekmatras, de hele reutemeteut evenzeer 'gezegend': sloop en hoofdkussen, dekbedovertrek en dekbed, onderlaken, dekmatras... Deze keer moest ze onder de douche, ze was gewoon té veel besmeurd. Het schaapke nog "sorry sorry" prevelen, alsof wij boos zouden zijn dat ze ziek is.

Dus een badkamer vol met was, een ziek kind, Chris zich ontfermen over haar terwijl ik ook ons bed diende te verschonen. Gelukkig hebben we altijd extra dekbedden in huis!

Vier uur vannacht, weer huilen. Ze voelde zich weer heel ziek worden, dus hebben we haar tussen ons in genomen. Ik had ondertusen al hevige hoofdpijn, en heb ik toch maar pijnstillers genomen. Ik ken mezelf: als ik 's nachts hoofdpijn heb, is dat 's ochtends geëvolueerd naar migraine. We zouden vandaag bezoek krijgen, dus was dat niet het uitgelezen moment om ziek in bed te liggen.

Weinig slaap, Yenthé jammerend in bed, kon haar draai niet vinden. Dit hield aan tot na zessen. Chris is opgestaan met haar, en ik heb nog even kunnen rusten, maar om zeven uur toch maar stilaan opgestaan.

De vakantie is in mineur ingezet, we waren deze morgen allemaal een wrak van het gebrek aan nachtrust.

Dan de koers voor amateurs. De ronde van Vlaanderen voor zij die koersen uit liefhebberij. De politie hield het verkeer op zodra er een paar kwamen aangefietst. En gezien de echtgenoot even weg moest, was hij dan ook zijn parkeerplaats kwijt. Ik zou mijn auto in onze garage zetten, terwijl hij meteen op mijn plaats zou komen.

Maar de politie liet weinig variatie toe, de automobilisten waren weinig tolerant, zodat ik de auto achterwaarts sneller in de smalle garage zou moeten parkeren als anders. Alle gevolgen vandien: dit stom kieken (ikke dus) is tegen de poortgeleider gereden. Niet de poort heeft schade, maar wel mijn 1-jaar jonge C3 heeft schade boven het achterwiel. Ik kon mezelf wel voor de kop slaan, net als het hele gedoe rond 'de ronde van Vlaanderen'. Iedereen is verplicht om mee te doen met de hetze...

Mijn schoonouders waren met de auto (normaal komen ze met de trein en pikt de echtgenoot hen op aan het station, maar gezien... yep, wéér de koers) en blijkbaar nog behoorlijk snel door de opstropping geraakt. Ondertussen was ik nog steeds met de was in de weer, want zo'n hoop beddengoed krijg je niet meteen weg gewerkt.

Terwijl ik dit schrijf zit ik al aan machine nummer acht, dus dat kan tellen niet?

Nienke en Noa doen het op hun beurt ontzettend goed. Ze eten al meer, groeien als kool, zijn actiever, piepen al luider, scharrelen vol overgave dat de houtschaafsels al over de rand van de bak vliegen  en trekken met hun actiever bestaan meer dan ooit de aandacht van de poezen. Vooral ons Åna vind dit super, en ze zoekt allerlei manieren om de kuikentjes beter te kunnen observeren. Die gaan we nog goed in de gaten moeten houden!

Ik ben een wrak. Ik ga meteen in de zetel neerploffen en vrees dat ik niet lang zal wakker zijn. Hopelijk is ons Yenthé morgen beter qua gezondheid, en dus ook qua humeur.

Ben  benieuwd wat voor tumult we morgen hier nog voor de deur mogen verwachten. Aan de ene kant kunnen we drukte echt wel missen, aan de andere kant wil ik op tv wel eens zien hoe ons huis er vanuit de lucht uitziet! En natuurlijk sta ik buiten, wie weet komen we nog in beeld? Kwestie van de wonde te zalven, niet? Dus als je ergens een zwangere madam ziet, geflankeerd door een man en twee kinderen, dan is

1241Blije-thuisbij 1241

in je huiskamer gepasseerd!

Aan allen nog een fijn weekend, en rust gewenst. Dat zal dan de rust zijn die we morgen niet zullen kennen...


ana aan kot2

 

Åna is héél nieuwsgierig en trekt met een pootje de handdoek naar beneden die Nienke en Noa beschermen tegen kou en kat. De kuikens kijken wat geïrriteerd naar boven.


ana aan kot

 

Nienke en Noa slapen, maar dat kan de nieuwsgierigheid van Åna niet onderdrukken.

Commentaren

Oh oh, wat zo'n ronde van Vlaanderen al niet teweeg brengt. En dan nog de nachtelijke rompslomp.
Ik ga daar eens op inpikken, maar dat wordt veeeeeel te lang voor een reactie, dus gebruik ik wel andere kommunikatiemiddelen.
En wat jammer van de C3... Rustig blijven !!

Gepost door: Geert | 04-04-09

heel leuke blog! en zoveel mensen!
heel leuk! ik kan het niet genoeg zeggen! :)

xxx

Gepost door: paulien | 05-04-09

De commentaren zijn gesloten.