15-02-09

Valentijn & familie

Voilà, het weekend zit er weer op.

Het was niet echt een lui-lekker-weekend; voeten omhoog.

Nee, het was een actiever weekend, begonnen gisteren met Valentijn.

Ik had met de kindjes al een heuse maaltijd doorgenomen. 

We zouden eerst een superontbijt doen, in de voormiddag cake en koekjes maken, 's middags een heerlijk soepje koken en dat laten volgen door een heerlijke visfondue met frietjes en rauwkost. Als nagerecht ijs voor de meisjes, dat al in het carnavalthema zat, want het was Mega Mindy ijs. Wij hadden profiterolletjes, hééééééérlijk.

Ik heb toch even een dutje ingelast, om vervolgens de film op te zetten die ik had gekocht om samen te kijken. Een echte familiefilm: "Baas in eigen bos", dat met zijn grappige stukken ons allen kon bekoren.

Tijdens de film hebben we ons tot barstensvol tegoed gedaan aan de gemaakte koekjes en cake, en Yoni wou er persé haar toets aan toevoegen en zette mij en Yenthé aan het werk om haar mee te helpen milkshake te bereiden.

Ja, de meiden vinden het leuk om samen papa te vertroetelen, al spaart Yoni geen kritiek naar haar vader toe. Toen hij (terwijl wij druk bezig waren in de keuken) verdiept zat in een rugbywedstrijd aan de computer, heeft onze jonge dame hem kordaat laten weten dat zoiets niet kan: wij ons dingskes afdraaien om hem een aangename Valentijn te bezorgen, terwijl  hij onverstoord naar de rugby zit te kijken! Grappig hoe ze voor haar volk staat!

En vandaag was er dan het jaarlijks etentje met de familie aan Chris' kant. Yoni had twee dagen zenuwen en zag het niet zitten. Als je elkaar maar één keer par jaar ziet, dan ben je niet écht close, en de kinderen ervaren dat nog straffer. Daarbij komt nog dat de familie allemaal bedreven zijn in het west-vlaams dialect, en zowel Yoni als Yenthé er niets van verstaan. Dat creëert meteen een remming, dus ik begreep hoe ze zich voelden.

Maar niet zo lang na het completeren van de compagnie brak het ijs, mede doordat onze meisjes aan tafel zaten met de andere drie jongsten van de familie. En een paar uur later werd er ontzettend fijn samen gespeeld, zelfs zonder ruzie of traantjes.

En wij, 'grote mensen' hadden weer de kans om bij te kletsen, de ene al wat meer decibels nodig dan de andere, maar het was een fijn wederzien in een goed kader.

Het is toch wat, drie generaties die samen komen, en daar komt weldra een vierde bij. De stamboom vertakt verder naar beneden, en een dikke maand voor ons derde het licht zal zien, wordt een eerste geboren bij de achterneef en zijn vriendin. Het doet me wat denken aan onze tijd weldra tien jaar geleden. We waren ook niet gek lang samen toen ik zwanger werd (gepland zwanger, om hierbij de puntjes op de 'i' te zetten), en de familie geschrokken was dat we geen tijd hadden genomen om het gekende 'huisje-tuintje-boompje' patroon te volgen. En nu is het bij hen ook zo snel gegaan...

De toekomst is verzekerd, over een paar jaar zullen deze twee kleintjes, net als de andere kinderen, samen kunnen spelen, want het valt op dat er altijd ongeveer gelijke leeftijden zijn.

De dame die de jaarlijkse traditie in gang heeft gestoken, de grootmoeder van Chris die ons  helaas ook al ontvallen is, zou fier zijn mocht ze kunnen zien dat haar traditie in ere wordt gehouden.

De commentaren zijn gesloten.